【PRZEZNACZENIE】 

Clostridium difficile to bakteria beztlenowa działająca jako patogen oportunistyczny: rośnie w jelitach, gdy normalna flora bakteryjna została zmieniona przez leczenie antybiotykami. Toksyczne szczepy Clostridium difficile powodują infekcje, od łagodnej biegunki po rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, potencjalnie prowadzące do śmierci. Chorobę wywołują dwie toksyny wytwarzane przez toksynogenne szczepy C.difficile: toksyna A (enterotoksyna-uszkadzająca tkankę) i toksyna B (cytotoksyna). Niektóre szczepy wytwarzają zarówno toksynę A, jak i B, inne wytwarzają tylko toksynę B. Potencjalna rola trzeciej (binarnej) toksyny w patogeniczności jest nadal przedmiotem dyskusji. Wykazano, że zastosowanie dehydrogenazy glutaminianowej (GDH) jako markera antygenu proliferacji C.difficile jest bardzo skuteczne, ponieważ wszystkie szczepy wytwarzają duże ilości tego enzymu. Clostridium K-SeT umożliwia specyficzne wykrywanie GDH C.difficile w próbce kału. Próbki z dodatnim wynikiem Clostridium K-SeT należy poddać dalszym badaniom w celu sprawdzenia toksyczności bakterii.

【PODSUMOWANIE】  

Clostridia (należące do rodzaju Clostridium) to beztlenowe, ruchliwe bakterie, wszechobecne w przyrodzie i szczególnie rozpowszechnione w glebie. Pod mikroskopem wyglądają jak długie, nieregularne komórki (często w kształcie podudzia-lub wrzeciona-) z wybrzuszeniem na końcach. W przypadku barwienia metodą Grama komórki C. difficile są Gram-dodatnie i wykazują optymalny wzrost na agarze z krwią w temperaturze ludzkiego ciała przy braku tlenu. Pod wpływem stresu bakterie wytwarzają zarodniki, które są w stanie tolerować ekstremalne warunki, których nie tolerują aktywne bakterie. C. difficile może zadomowić się w ludzkiej okrężnicy; występuje u 2–5% dorosłej populacji. Czasami terapia antybiotykowa w przypadku różnych infekcji ma niekorzystny wpływ w postaci zakłócenia normalnej równowagi flory jelitowej, w takim przypadku C. difficile może oportunistycznie dominować, powodując zakażenie Clostridium difficile.

【SPOSÓB UŻYCIA】  

Przed badaniem poczekaj, aż urządzenie testowe, próbka testowa i bufor osiągną temperaturę pokojową (15-30°C). Proszę zapoznać się z kartą procedur znajdującą się w tym zestawie. Otwórz saszetkę i wyjmij urządzenie. Po otwarciu należy natychmiast przeprowadzić test. Wpisz imię i nazwisko pacjenta lub numer próbki na urządzeniu (jedno urządzenie na próbkę)

1. Otwórz probówkę FSS i za pomocą śruby pobierz próbkę kału (A). Współczynnik rozcieńczenia musi wynosić około 4% w/v. Uważaj, aby nie pobrać za dużo (B1) ani za mało próbki (B2). W przypadku próbek płynnych lub półpłynnych odpipetuj 80 μl próbki za pomocą mikropipety (niedołączona do zestawu) do fiolki FSS.

2. Włóż śrubę do FSS i dokręć nakrętkę. Worteksuj preparat w celu ujednorodnienia (C). Całą próbkę kału należy zawiesić w roztworze.

3. Odłam końcówkę nasadki (D) i dozuj 4 krople rozcieńczonej próbki do studzienki na próbki urządzenia, jak pokazano poniżej. Aby zapewnić prawidłowe podanie, fiolkę z FSS należy trzymać pionowo 4. Pozostawić do przereagowania na 15 minut. Wyniki są obserwowane w oknie odczytu.